| DOGGY.NET werd mede mogelijk gemaakt door | .gif){kind=logo} |
Gepost door T.Meijboom-Hansen op 16 Maart 2000:
Caspar heeft gister zijn eerste aanval van enkele minuten gehad. Volgens onze dierenarts en hetgeen wij inmiddels hebben gelezen is het epilepsie. Voorafgaande aan de aanval was er niets merkwaardigs aan Caspar te merken. Hij niest wel af en toe, hij is niet verkouden.
De laatste tijd kruipt hij opvallend vaak dicht tegen ons aan, bij mij komt hij zelfs op de voeten zitten om toch maar kort tegen me aan te kunnen zitten. Ik heb de indruk als ik hem dan knuffel en aandacht geef dat hij dat prettig vind. Heeft dit misschien te maken met angsten? Staat het niezen in verband met epilepsie?
Caspar is 14 maanden oud en zeer bewegelijk. Mijn man is gister met hem gaan fietsen, als mijn man niet afremt op de fiets dan wil Caspar wel minstens 18 km per uur rennen! Is het nog raadzaam om dit te doen? Hij zwemt ook ontzettend graag is dat nog goed? Aangezien Caspar een waakhond is kan hij nogal te keer gaan, blaffen, als er iemand kort langs het huis komt. Is dit misschien ook te opwindend? Als we thuis zijn proberen we hem af te leiden.
Omdat dit de eerste keer is en hij nog jong is wilde de dokter nog even wachten met medicatie om te zien hoe zich e.e.a. gaat ontwikkelen, kan een hond hierover heen groeien? Zijn aanval was hevig, gillen en slaan met de poten, ontlasting, schuim en volkomen stijfheid, helemaal van de wereld en daarna kort gedesoriënteerd, zijn volgende aanvallen altijd hetzelfde of kunnen er ook lichtere aanvallen voorkomen?
Veel vragen ineens en ik hoop een antwoord te ontvangen, wat fijn dat hier de mogelijkheid voor is, vele andere vragen waren al beantwoord door de vragen van andere vragenstellers.
Met vriendelijke groeten,
Thérèse Meijboom-Hansen te Heesch
| DOGGY.NET werd mede mogelijk gemaakt door | |